‘Met film die het hart niet raakt, is iets mis’

pot

zo’n 25.000 bezoekers zien op het festival Movies that Matter in Den Haag bij elkaar 80 films waarin linksom of rechtsom de mensenrechten centraal staan. Saai? Academisch? ‘Uiteindelijk selecteren ook wij alleen films die je raken, die je niet onberoerd laten.’

Daar gaat het mij om: dat we films vertonen die niet ons grote gelijk bevestigen, maar die ons grote gelijk ter discussie stellen

Dirk van der Straaten

Het is hem als debuterend festivaldirecteur al vaker gevraagd waarom Movies that Matters niet ‘gewoon’ in de hoofdstad – in plaats van in de hofstad – wordt gehouden. Het heeft alles met het thema van het festival te maken, legt Dirk van der Straaten (36) uit.

,,Onze films gaan direct of indirect over mensenrechten. En hoe die ingrijpen in het leven van meestal gewone, herkenbare mensen. Amsterdam is weliswaar een studentenstad en telt dus vermoedelijk veel filmliefhebbers die zich door ons thema voelen aangesproken. Maar… Wat is ‘de’ stad als het gaat om vrede en recht? Waar zetelt de landelijke politiek? Waar bevinden zich de ngo’s (niet-gouvernementele organisaties, red.)?”

Goed, dat punt is gemaakt, deze stad zit het festival als gegoten. En ook over publieke belangstelling heeft Van der Straaten trouwens geen klagen. Zijn voorganger Taco Ruighaver heeft in 15 jaar het festival uitgebouwd tot een evenement dat in tien dagen tijd 25.000 bezoekers trekt. ,,Plus een heleboel kinderen en jongeren die we bedienen met voorstellingen voor scholieren van het basisonderwijs, de middelbare school en het mbo.”

Grote veranderingen in de programmering dienen zich niet aan als gevolg van de wisseling van de wacht. ,,Maar waar mijn voorganger films selecteerde op basis van wel twaalf verschillende criteria, heb ik dat teruggebracht tot drie punten: Vinden we het een goede film? Word je er door in het hart geraakt? En zit de film cinematografisch goed in elkaar? Andere factoren – hebben we bijvoorbeeld niet te veel of juist te weinig films uit een bepaald werelddeel – tellen nu minder zwaar.”

De openingsfilm van vrijdagavond heeft alvast veel bezoekers beroerd. Krigen, van de Deense regisseur Tobias Lindholm, verhaalt over een commandant die op vredesmissie in Afghanistan pas mag schieten als hij de tegenstander in het vizier heeft. Desondanks vraagt hij om luchtsteun, omdat zijn mannen in een hinderlaag zijn gelopen. Door die luchtsteun vallen er doden, waarna de commandant van oorlogsmisdaden wordt beschuldigd.

Van der Straaten: ,,Bij die film wordt het steeds ongemakkelijker om vanuit je luie stoel te roepen dat die commandant verkeerd heeft gehandeld. En daar gaat het mij om: dat we films vertonen die niet ons grote gelijk bevestigen, maar die ons grote gelijk ter discussie stellen.”