‘Een van de aardigste advocaten is niet meer’

Zijn ‘vrienden’ op zijn facebook-pagina: het zegt alles. Politici, criminelen, agenten, sommige rijk, anderen arm. Ad Westendorp maakte nooit onderscheid. En nu leeft hij niet meer.

 

Een armzwaai. ,,Hé, leuk je weer te zien. Alles goed? Mooi! Ben je er zo nog? Ik heb nog wat leuks.” En daar ging hij weer, door de gangen van de Haagse rechtbank, op weg naar de volgende zitting. Over zijn arm een toga, in zijn hand een aktetas, altijd achtervolgd door het geluid van zijn rolkoffer. Onderweg nog wel drie keer stoppend voor een bekende, waar hij nog snel een grap aan vertelde, of oprecht belangstellend vroeg hoe het ging.

Als een schokgolf daverde gisteren door diezelfde gangen van de rechtbank het bericht van zijn overlijden. Zestig nog maar. Zo onverwachts. ,,Een van de aardigste advocaten van het land is niet meer,” zo klonk het.

Ad Westendorp begon in 1984 zijn praktijk. Een van de eersten die zich specialiseerden in het strafrecht. In het begin kruimeldieven, verslaafden, drugsdealertjes. Steeds werden de zaken ietsje groter. Zijn eerste geruchtmakende zaak was die tegen Eef Hoos gevoerd werd. Iedereen die het niet met de Haagse Al Capone eens was, kon rekenen op een bom. De ‘stoeptegelmoord’ waar hij een van de verdachten bijstond, is standaard lesmateriaal.

In zijn vrije tijd speelde hij contrabas. Trad geregeld met een bevriende advocaat op in restaurants. Grinnikte om de briefjes van vijf euro die nietsvermoedende expats voor hem neerlegden om een verzoeknummer te spelen. ,,Zo weer wat verdiend.”

Nooit was trouwens die lach ver weg, hij bleef altijd optimistisch. ,,Ook al had hij zaken die, zeg maar, tegen de politie gericht waren, hij ging altijd voor een goede relatie”, herinnert Wim Hoonhout, oud woordvoerder van de Haagse politie.

Van dichtbij zag Bas Martens, oud-deken van de Haagse advocatenorde deze week nog hoe dat er in een zittingszaal uitzag. Beiden stonden deze week cliënten bij in het corruptieproces rond de aanschaf van dienstauto’s voor politie en defensie: ,,Geconcentreerd, messcherp en tegelijk de vrolijke hoffelijke gentleman.”

Hij zag mij, maar iedereen altijd, als een gelijkwaardige ge­spreks­part­ner. Dat kom je niet zoveel tegen

Jeffrey Huf

Gestolen

Nachtburgemeester René Bom kan het nauwelijks geloven. Hij ontmoette de advocaat voor het eerst toen een gemeenschappelijke vriend, de bekende Hagenaar Jeffrey Huf, in het ziekenhuis belandde en diens laptop gestolen werd. ,,Westendorp was de eerste die bij me stond en vroeg hoeveel geld er nodig was voor een nieuwe. ‘Ik geef het geld’, zei hij, ‘zeg maar niet dat het van mij is’.”

,,Als ik aan zijn Wassenaarse vrienden Haagse taalles gaf, gaf hij je ook dan nog altijd het gevoel ‘one of the guys’ te zijn”, zegt Jeffrey Huf. ,,Hij zag mij, maar iedereen altijd, als een gelijkwaardige gesprekspartner. Dat kom je niet zoveel tegen.”

Terwijl er toch veel in het leven van de advocaat is geweest wat Westendorp minder vrolijk, minder warm hadden kunnen maken. In 2004 overleed zijn vrouw aan kanker. Hij bleef met twee meiden van 14 en 16 jaar achter. Geen idee had Westendorp, bekende hij eens, hoe hij dat moest ‘managen’. ,,Stond ik bij de slager en vroeg om een pond venkel. Wist ik veel dat het een groente was.” Zijn meiden kwamen goed terecht en hij ontmoette een nieuwe liefde. Een juf, die goed wist hoe ze zijn tomeloze energie moest indammen. ,,Nu ga je op een stoel zitten en iets voor je zelf doen,” vertelde hij hoe zijn vriendin soms tegen hem sprak.

Nu rent hij niet meer. Nu verwarmt hij anderen niet meer met zijn aanwezigheid. Zijn werk gaat wel door. Met de inzet die de kinderen van geen vreemde hebben, is geregeld dat zijn kantoor maandag weer bereikbaar is. Vandaag zal bekend worden wanneer de uitvaart is.