Man zit 21 jaar in cel voor moord die hij niet pleegde: ‘Ze namen me mijn vrijheid af’

Het zijn van die dingen die normaal alleen in films gebeuren, maar de Australische Henry Keogh overkwam het in het echt: hij kreeg levenslang voor de moord op zijn verloofde. Maar hij was onschuldig.

“Als de deur van de cel dichtslaat, sta je daar gewoon vol ongeloof”, zegt hij in een documentaire die vanavond wordt uitgezonden in Australië. In 1995 werd Henry veroordeeld, nadat hij het jaar ervoor zijn verloofde Anna-Jane dood in de badkuip aantrof.

‘Ik dacht: alles komt goed’

“Ze was echt ongelofelijk grappig, slim en lief. Iedereen hield van haar”, zegt hij over haar. Toen de twee in 1994 na een avond uit thuiskwamen, nam Anna-Jane nog een bad voordat ze ging slapen. Henry besloot om nog even bij zijn moeder op bezoek te gaan.

Toen hij thuiskwam van dat bezoek, riep hij haar. “Maar er kwam geen antwoord. Toen ik in de badkamer kwam, zag ik haar in bad liggen, helemaal onderuitgezakt.”

“Op dat moment dacht ik nog dat ze sliep, of dat ze gewoon was flauwgevallen. Ik dacht: als ik haar uit dat bad haal, komt alles vast goed.”

Op natuurlijke wijze gestorven

Maar dat was niet zo. Terwijl de hulpdiensten onderweg waren, probeerde Henry haar nog te reanimeren, maar ze werd niet meer wakker.

De politie besloot in de dagen erna dat er geen reden was om aan de doodsoorzaak van Anna-Jane te twijfelen. Ze was op natuurlijke wijze gestorven, dachten ze, want zowel Anna-Jane als Henry waren niet gewond. Ook het onderzoek naar het lichaam van Anna-Jane bevestigde haar natuurlijke dood.

Valse handtekening

Maar toen gebeurde er iets wat de politie deed twijfelen: Henry vervalste de handtekening van Anna-Jane om haar levensverzekering te kunnen innen, ter waarde van 1,2 miljoen dollar.

Het onderzoek naar de dood van Anna-Jane werd weer geopend, en tijdens een nieuw onderzoek naar haar lichaam werden er blauwe plekken gevonden. De forensisch pathaloog dacht daarom dat Henry zijn verloofde had verdronken.

Gaten in de bewijsvoering

En dus ging Henry de cel in, hij kreeg levenslang. “Ik was verbijsterd”, zegt hij daarover. “Ik hoorde wat ze zeiden, maar in mijn hart wist ik dat ik niets had gedaan. Dat gevoel is niet te negeren.”

Aan het einde van de jaren ’90 begon de Australische rechtsprofessor Bob Moles zich in de zaak te verdiepen. Hij vond grote gaten in de bewijsvoering, en ontdekte ook dat de forensisch patholoog helemaal niet de kwalificaties had die hij nodig had voor zijn beroep.

Geen blauwe plekken

Tien jaar na de veroordeling van Henry gaf de forensisch patholoog het eindelijk toe: hij had helemaal geen blauwe plekken op het lichaam van Anna-Jane gevonden. Er was dus niet genoeg bewijs om Henry schuldig te bevinden van moord.

Henry is ondertussen alweer twee jaar vrij, en heeft in de tijd waarin hij vastzat twee kleinkinderen gekregen, waarmee hij nu een relatie probeert op te bouwen. Toch is het voor Henry lastig om aan zijn vrijheid te wennen: “Ik vind het nog steeds moeilijk om hoop, plezier of vreugde te tonen. Dat is iets wat ze me ook hebben afgenomen. Het is allemaal nog steeds moeilijk en het zal niet van de ene op de andere dag beter gaan.”