Moeder heeft spijt van tweeling: ‘Ik ben geen slechte moeder, maar eerlijk

Jeanne had al vier kinderen toen ze op 41-jarige leeftijd te horen kreeg dat ze zwanger was van een tweeling. Ze besloot na lang twijfelen om de twee baby’s te houden en geeft nu toe dat ze hier regelmatig spijt van heeft gehad.

Jeanne uit Dublin, inmiddels 51 jaar, was gelukkig en haar leven was compleet met haar man en vier zonen. Tien jaar geleden, niet lang na de geboorte van haar vierde kind voelde ze zich niet lekker en besloot ze voor de zekerheid een zwangerschapstest te doen. Omdat ze nog borstvoeding gaf aan haar jongste zoontje van acht maanden gebruikte ze geen anticonceptie maar ze was zelf overtuigd dat ze na haar zwangerschap al in de overgang was geraakt. Een zwangerschap leek niet voor de hand te liggen.

Wel of geen abortus?

Toch bleek ze zwanger. “Toen ik zag dat de uitlslag positief was, bleef ik maar naar de test staren. Hoe kon dit gebeuren?”, zegt Jeanne tegen Dailymail. Ze vroeg zich af hoe ze zich zouden redden met vijf kinderen.

Haar eerste gedachte was een abortus, maar ook al was ze pas zes weken zwanger, Jeanne kon het niet over haar hart verkrijgen. Haar man, Guy, was het hier mee eens: “We hebben al vier kinderen en dat gaat goed, waarom zou een vijfde dan niet lukken?”

‘Ik was in shock’

Bij de 20-weken echo kregen Jeanne en Guy de schrik van hun leven. De dokter vertelde Jeanne dat ze niet zwanger was van één baby, maar van twee. “Ik was in shock en barstte in tranen uit. Ik had een vijfde kindje geaccepteerd, maar zes?”

De zwangerschap was erg moeilijk voor Jeanne, ze huilde veel en tobde over hoe ze het allemaal moest gaan doen wanneer de tweeling geboren zou worden.

Geen warmte of trots, maar spijt

De bevalling viel haar mee. Maar vond het moeilijk de tweeling lief te hebben. Ze hoopte dat de moederlijke band vanzelf zou komen, net als bij haar vier andere kindjes. “Ik hoorde warmte, trots en liefde te voelen, maar in plaats daarvan voelde ik spijt. Had ik dan toch de verkeerde beslissing genomen door niet voor een abortus te kiezen? Ik voelde me vreselijk schuldig dat ik dat überhaupt kón denken”, zegt de moeder.

Duistere gedachten

Ze merkte dat ze gewoon geen tijd had om deze moederlijke band op te bouwen. “Ik heb ze in hun eerste jaar niet eens in bad kunnen doen. Ik was zo uitgeput dat ik een vochtig doekje genoeg vond.”

Wanneer de tweeling bijna één jaar werd, wordt het Jeanne echt te veel. Rowan en Jude begonnen te kruipen en te lopen en dat putte haar alleen maar meer uit. “Ik zat met ze in de auto, luisterend naar hun gehuil, toen ik duistere gedachten kreeg. Ik dacht eraan hoe het was als ik ze zou laten adopteren. Ik dacht er zelfs aan om ons allemaal te vermoorden.”

“Gelukkig waren dit alleen maar gedachten, maar ik zakte steeds verder weg”, vertelt ze. “Ik was radeloos en had direct hulp nodig.” En deze hulp kreeg ze. Haar jongste vier kinderen gingen vanaf dat moment een paar uur per week naar de crèche. Dit betekende dat ze stapje voor stapje haar leven terug kreeg.

Geen slechte moeder

Rowan en Jude zijn nu acht jaar. “Ik hou van ze, natuurlijk. Maar er waren dagen toen ze jonger waren dat ik oprecht spijt heb gehad. Mensen kunnen denken dat ik een slechte moeder ben”, zegt ze. “Maar daar ben ik het niet mee eens.”

“Ik ben eerlijk, en de waarheid is dat geen één ouder het leuk vindt om toe te geven, maar het hebben van een tweeling is verschrikkelijk hard werken.” Jeanne heeft een tip voor alle ouders die een tweeling opkomst hebben: “Zorg er voor dat je vanaf het eerste moment zoveel mogelijk hulp hebt.”