Man stopt moeder in vrieskist

Een 66-jarige Limburger moet tien maanden de gevangenis in, waarvan vijf voorwaardelijk. De man verstopte in 2013 zijn overleden moeder in een zelfgebouwde kist in zijn huis in Oirsbeek. Het lichaam werd pas tweeënhalf jaar later ontdekt.

Het gerechtshof in Den Bosch legde maandag meer straf op dan de rechtbank in Maastricht vorig jaar. Toen kreeg Limburger Piet van der Molen een half jaar cel. Justitie eiste twee weken geleden zes maanden, waarvan twee voorwaardelijk. Het hof vond dat te weinig.

Nadat de vrouw was overleden, verpakte haar zoon het lijk in plastic, zodat het ‘niet uit elkaar kon spatten’. Daarna bouwde hij een kledingkast om tot kist, spoot de naden vol met kit en verpakte hem nogmaals in plastic. De hermetisch afgesloten kist verstopte hij bij hem thuis in een slaapkamer, onder een deken, op een matras. Hij legde er een tafelkleed overheen en zette er een stereo-installatie op.

,,Hij heeft vanuit financiële motieven bewust de kille keuze gemaakt het lichaam van zijn moeder te verbergen’’, stelde het hof. De man streek het pensioen en de AOW van de vrouw op, een slordige 70.000 euro.

Kattenkadavers

Op 16 december 2015 ontdekte de politie na een melding van een buurtbewoonster het lijk, na eerst in de kelder dozen vol kattenkadavers ontdekt te hebben. Een dag later werd het lichaam uit huis gehaald. Al snel werd duidelijk dat Piet zijn moeder niet om het leven heeft gebracht.

Van der Molen geeft toe dat hij een ‘verkeerde keuze’ heeft gemaakt, toen hij besloot de laatste wens van zijn overleden moeder te respecteren en haar lijk in huis verborgen te houden, zodat hij haar pensioen kon opstrijken en in haar woning kon blijven wonen.

Piet van der Molen.

Piet van der Molen. © ERMINDO ARMINO

‘Niemand iets vertellen’

Volgens Piet heeft zijn moeder, twee of drie dagen voordat ze in de zomer van 2013 stierf, haar thuiswonende zoon slechts één keer op het hart gedrukt niemand te vertellen over haar dood. Ze was bang dat hij dan uit huis moest en haar twaalf katten niet meer zou kunnen verzorgen. Naar eigen zeggen wilde hij niet ‘aan de bedelstaf’ raken.

In een dagboekje hield Van der Molen, die om principiële redenen nog nooit heeft gewerkt, zijn werkwijze nauwkeurig bij. Piet erkent dat zijn angst om met minder geld rond te moeten komen een rol heeft gespeeld bij het vervullen van zijn moeders laatste wens.