Ik was elke ochtend stoned’

Opgroeien in de jaren negentig

Een zesje was mooi genoeg, het autonome leven stond voorop. Ouders gaven hun kinderen in de jaren negentig veel vrijheid en velolrtrouwen. Vier pubers van destijds blikken terug.

door Evert de Vos

 

‘ALS IK NAAR BUITEN KIJK, zie ik allemaal bizarre torenflats.’ Judith Beek (33) woont sinds anderhalf jaar in Dubai. Vanuit het luxe woestijnstaatje leidt ze StoryTiles, het bedrijf dat ze drie jaar geleden met haar compagnon heeft opgezet. De hele dag zit ze achter de computer om via Skype leiding te geven aan drie werk­nemers in Amsterdam.

StoryTiles maak met kunst bedrukte tegels – ‘Een oer-Hollands product’ – en verkoopt die inmiddels in meer dan 25 landen. Delfts Blauwe tegels met een moderne twist, de Van Gogh-collectie, bewerkingen van Mondriaan en andere moderne kunst. ‘De zaken gaan goed’, vertelt Beek, die als zakelijk leider de afgelopen jaren de belangrijke kunstbeurzen waar ook ter wereld is afgegaan om de moderne kleibaksels aan de man te brengen.

Negentien jaar geleden interviewde ik Judith. Ze deed mee aan een fotografie­project van Caroline Schröder die in opdracht van het Stadsarchief Amsterdam negentig hoofd­stedelijke pubers op de foto zette. Tien leerlingen van de onderbouw van het Amsterdamse Montessori Lyceum kwamen met een interview in dagblad Trouw. Uitgekozen puur op de foto bleken ze allemaal een bijzonder verhaal te hebben. Over de scheiding van hun ouders, drugsgebruik, opstand tegen de gevestigde macht, faalangst, pesten, schuldgevoel over de dood van een oma en het soms moeilijke contact met leeftijdsgenoten.