Ons drugsbeleid: dweilen met de kraan open

In maart luidden 194 organisaties betrokken bij de organisatie van UNGASS de noodklok. Lees hier waarom die 194 organisaties de noodklok luidden.Ze zien hoe de top afstevent op een totale mislukking. Niet alleen de inhoud van de verklaring is problematisch, het systeem waarin zij tot stand is gekomen is failliet: ‘UNGASS is nu vreselijk dicht bij het bewijzen van een serieus systematisch falen van het systeem van de VN. Door niet in te gaan op serieuze kritieke, nieuwe ideeën of taal, riskeert de UNGASS-eindverklaring een dure herhaling van oude overeenkomsten te worden. Dat zou een groot falen betekenen van de Algemene Vergadering – en een verraad van de lidstaten, VN-instanties, het maatschappelijk middenveld en het grote publiek dat zoveel meer heeft geëist.’

Het proces laat zien waarom de drugsoorlog zo lang door kan blijven gaan. Drugsgebruikers laten niet van zich horen omdat het stigma te zwaar is, de organisaties die ze proberen te vertegenwoordigen zijn klein en hebben weinig geld en de samenleving houdt zich grotendeels afzijdig omdat het wordt gezien als een nicheprobleem van mensen die te veel van feesten houden, terwijl grote delen van de bevolking toch stiekem verboden middelen blijven consumeren. En uiteindelijk winnen de tegenstanders van hervorming en verandert er niks.

Op de VN-top in New York zoek ik mensen op die al over een andere toekomst hebben nagedacht, maar ik ga ook met veel interesse kijken hoe de oorlog met de beste bedoelingen in stand wordt gehouden. Iedereen die me kan helpen aan contacten in dit internationale circuit, nodig ik van harte uit om contact met me op te nemen.